image Home       image Fowles,       image Fitzgerald,       image r04 06 (9)       image R 22MP (3)       image 45 (3)       

Linki

[ Pobierz całość w formacie PDF ]

Jacek Inglot

Don Kichote 2597

 

 

 

Ten sen, a właściwie obraz, nękał go już kolejną noc. To była twarz kobiety wyłaniająca się z ciemności, widziana początkowo z półprofilu, powoli obracająca się, aby wreszcie spojrzeć prosto. Zielone, lekko zmrużone oczy, nieco zbyt pełne, bladoczerwone us ta, wijące się, kręcone włosy. Kobieta uśmiechnęła się nieznacz nie, ale kiedy otworzyła usta, aby coś powiedzieć, obraz zniknął jak zdmuchnięty. Dalej był jego zwykły, czarny jak studnia sen, gdzieniegdzie upstrzony garściami białych iskier, które nie wiadomo dlaczego natrętnie brzęczały niczym dzwonek nterkomu.

Odeus budził się niechętnie i powoli. Rzeczywiście, dzwonił interkom. Podniósł rękę i pstryknął w wyłącznik.

- Przepraszam, kapitanie - poznał głos oficera wachtowego, porucznika Kunerta. - Mamy coś ciekawego, dość niezwykłą emisję. Chciałbym, aby pan to zobaczył.

- Dobrze - Odeus ziewnął. - Zaraz przyjdę.

Trzy minuty później siedział już w sterówce. Kunert na dużym ekranie przeglądał jakiś materiał. Strzępy obrazów układały się w kalejdoskopową, zupełnie nieczytelną mozaikę, wreszcie coś czy ktoś trzymający kamerę znieruchomiał i mogli wreszcie cokolwiek zobaczyć. Kadr przedstawiał ponurą, ciemną polanę, zasnutą białymi oparami, otoczoną drzewami o fantazyjnym, nieziemskim kształcie, przypominającym florę planety Pur. Kamera drgnęła i zjechała na lewo, obejmując fragment kosmicznego dysku o dość archaicznym kształcie. Na opuszczonym w błoto trapie kłębiło się kilkanaście nagich kobiet. Kamera wykonała zbliżenie: jak widzieli, niektóre kobiety histerycznie krzyczały, inne w zupełnym szoku patrzyły martwo przed siebie. Odeusa zaintrygowała jedna twarz - skupiona i spokojna, coś mówiła zwrócona do kamery. Drgnął, poznawszy kobietę ze snu. Obraz zbladł, postacie zniknęły w bagiennym oparze. Po chwili wszystko znikło.

- Skąd nadano ten komunikat? - spytał.

- Pewnie z gromady Aderaan - odpowiedział stojący od dłuższego czasu w drzwiach sterówki Nesthoor. - Czy nie tak?

Kunert sprawdził czytnik i skinął twierdząco głową.

- Wiesz coś o tym? - Odeus popatrzył uważnie na Nesthoora. Ten uśmiechnął się enigmatycznie.

- Tak, to nadano z Dulcynei.

- E, nie ma takiej planety - obruszył się Kunert. - Coś zmyślasz.

- Szybko ferujesz sądy, gołowąsie - powiedział Nesthoor, przypominając, że jest tu najstarszym. Zresztą, to był jego ostatni lot. - Oczywiście, że ta planeta istnieje, tylko nikt nie wie gdzie.

- Dziwne - mruknął Odeus. - Nic o tym nie słyszałem.

- Nie wykładają o tym w akademiach, choć może powinni. To, co widzieliście, to relacja z katastrofy, a właściwie przymusowego lądowania automatycznego transportowca "Ter-16", wiozącego blisko dwieście pięćdziesiąt kobiet dla osadników na New Walden. Wyruszył w drogę sto dwadzieścia lat temu i nigdy nie dotarł do celu. Wiecie, to był początek kolonizacji kosmosu, technika pokonywania podprzestrzeni pozostawała wówczas w fzie na poły eksperymentalnej, na zawsze zginęło w otchłani niezbadanego kosmosu wiele statków. Oczywiście, kiedy "Ter-16" nie przybył o oznaczonym czasie na miejsce, wysłano do najbardziej prawdopodobnego rejonu katastrofy ekspedycję ratunkową. Nic jednak nie nie znaleziono, statek przepadł bez śladu.

- W takim razie skąd ta emisja?

- Właśnie, to jakby zupełnie osobna historia. Jakieś sześćdziesiąt lat temu satelity nawigacyjne sektora Perseusza złapały słabą wiązkę emisji video z kierunku Aderaan. Było to kilkadziesiąt sekund relacji z błotnistej planety, na której wylądował statek z gromadą kobiet na pokładzie. Porównanie danych wykazało, że to "Ter-16" - widocznie w czasie awaryjnego lądowania część kabin uległa dehibernacji, stąd te nagie kobiety. Wyobrażam sobie, co musiały przejść, budząc się nagle w piekle nieznanego świata.

- Nie próbowano ich ratować? - Odeus cofnął zapis i patrzył teraz na twarz kobiety, niemo poruszającej ustami.

- Jak? W komunikacie nie zawarto żadnych danych astronawigacyjnych, sama emisja została kilkadziesiąt razy odbita i jedyne co zdołano ustalić. to ogólny kierunek na Aderaan. Mimo to posłano wtedy wyprawy do przypuszczalnych miejsc katastrofy, bez rezultatu. Tej planety nie można odnaleźć.

- A dlaczego taka dziwna nazwa, Dulcynea? - spytał Kunert.

- To chyba pomysł jakiegoś miłośnika Cervantesa, Dulcynea, jak wiadomo, naprawdę nie istniała, stąd i Don Kichote nie mógł jej odnaleźć. Była dlań złudzeniem, garścią wrażeń i urojonych obrazów, takich jak te, które bezsensownie od tylu lat przemierzają czas i przestrzeń, bez końca mamiąc nas daremnym wezwaniem...

Pięć dni później Nesthoor zobaczył Odeusa w barze kosmodromu Karak'Pur. Kapitan siedział ponury przy kontuarze i obracał w palcach starożytną monetę, którą przechowywał jako coś w rodzaju talizmanu. Nesthoor przysiadł się i czas jakiś w milczeniu sączyli piwo.

- Zdecydowałem się - powiedział Odeus. - Zbiorę wszystko co mam i kupię jacht. Jestem pewien, że można je odnaleźć. Istnieje duże prawdopodobieństwo, że po tym wszystkim położyły się z powrotm do lodówek. Czekają na mnie... śnią o mnie.

Nawigator spojrzał na niego ostro, potem, jakby rozumiejąc, pokręcił z rezygnacją głową.

- Gonisz na mirażami, tej kobiety już dawno nie ma!

- Doprawdy? - Odeus upił łyk piwa i uśmiechnął się, ale do wewnątrz, do siebie.

- Wybij to sobie z głowy, gromada Aderaan liczy przeszło trzy tysiące światów, do tej pory zbadano może ze sto. Gdybyś żył trzy razy dłużej, nie zdołałbyś oblecieć bodaj połowy z tego. Na co ty liczysz?

Odeus puścił monetę i patrzył, jak wiruje na blacie.

- Na szczęście - odpowiedział.

 

... [ Pobierz całość w formacie PDF ]
  • zanotowane.pl
  • doc.pisz.pl
  • pdf.pisz.pl
  • zolka.keep.pl